| El asno y el cochino
Envidiando la suerte del cochino
un asno maldecía su destino.
«Yo, decía, trabajo
y como paja,
él come harina, berza
y no trabaja
a mí me dan de palos cada
día,
a él le rascan y halagan
a porfía».
Así se lamentaba de su
suerte,
pero luego que advierte
que a la pocilga alguna gente
avanza
en guisa de matanza,
armada de cuchillo y de caldera
y que con maña fiera
dan al gordo cochino fin sangriento
dijo entre sí el jumento:
Si en esto para el ocio y los
regalos
al trabajo me atengo y a los
palos. |
Astoa eta zerria
Kortan zegoen zerri mardul bat
bizimodu egokian
astoa aldiz erretxinduta
zerriaren inbidian.
«Lanean nabil egun osoan
soroan eta mendian,
neke latz eta gogorren truke
lasto apurra, aldian.
Zerria berriz hortxe daukazu
etzanda alferrerian
jateko ona ez zaio falta
bere bizitza guztian».
Egun batean gure astoak
txit beldur-ikara handian
jende mordoa ikusi zuen
jabearen baserrian;
zerri lodia preso zegoen
hiru gizonen erdian,
laugarren batek laban zorrotza
sartu zion eztarrian.
Zerri gaixoa hilda ikusiz
guztiz modu itsusian
asto meharrak pentsatu zuen
bere korta bakartian:
«Zerri nagia bapo bizi zen
loditzeko aitzakian,
nahiago beraz bizirik egon
nahiz izan gose larrian». |
