| EUSKARAZ · ESPAÑOL · FRANÇAIS · ENGLISH | ||
![]() ![]() |
||
| Nouveautés Publications Activités Outils L'association Catalogue Intranet | Mape du site |
|
VOUS ÊTES ICI: EIZIE » Publications » Senez » Senez 28 (2005) » «Sostiene Pereira» liburuaren itzulpena eta lagun faltsuak - Fernando Rey |
||||||
|
Data: 2005eko abendua «Sostiene Pereira» liburuaren itzulpena eta lagun faltsuak - Fernando ReyAurten Sostiene Pereira liburuaren itzulpena bukatu dut. Antonio Tabucchiren liburu ospetsu hau –Marcelo Mastroiani protagonista den bertsio zinematografiko ezaguna duena– segur aski Pereirak dioenez izenburuarekin argitaratuko du Igela argitaletxeak 2006an. Artikulu honen helburua esperientzia praktiko baten berri ematea da, hots, euskaratzeko prozesuan itzultzaileak itzultze-lanaren beraren gainean egindako gogoeta xume bat eskaintzea. Segur aski eskaintzen diren gogoeta eta proposamenak ez dira berriak, baina sinetsia nago interesgarria dela, itzulpengintzari buruzko aldizkari honetan, teorizazioekin batera, esperientzia zehatzen fruitu diren elementuak ere nabarmentzea. Artikulu honetan, bestetik, italieratik euskarara egindako itzulpen honetan agertutako falso amico-en zerrenda bat eskaintzen da, itzulpengintzan bereziki zaindu behar den eta maiz okerbidera eraman gaitzakeen fenomeno honen adibideekin batera. Poztuko nintzateke italieratik euskarara itzultzen aritzen direnentzat lagungarriak edo, bederen, jakingarriak baldin balira. Itzultzeko ariketaren ezaugarriakItzulpena, itzulpen literarioa batik bat, buru-ariketa berezia da. Itzuli beharrak ezinbesteko egiten du itzultzailea testuan murgiltzea eta, ondorioz, irakurle arruntak izaten ez dituen aukera batzuk izaten ditu itzultzaileak. Horregatik esaten dugu, bada, itzultzailea irakurle pribilejiatua dela. Hori bera nabarmentzen du Joseba Sarrionaindiak Izkiriaturik aurkitu ditudan ene poemak liburuaren aitzin-solasean: «Itzulpena irakurlearentzat irakurri ezin duen testu batetara hurbiltzeko modu errez bat besterik ez da. Baina itzultzailearentzat bere translazio lana testua modu sakonean ezagutzeko bidea da. Itzultzailea irakurle pribilejiatua da, bere ber irakurketa bere ber izkiriatzearekin batzen duenean testua ukitzeraino hurbildu ahal bait da.» Nire kalkuluen arabera, literaturaz ari garela betiere, itzultzaileak hamar bat aldiz irakurtzen du liburua, sakontasunez, esaldi bakoitzaren semantikari eta joskerari arreta handiz erreparatuz, itzultzeko prozesuaren helburu nagusietako bat ongi bete dadin: egileak idatzi zuenarekiko fideltasuna gordetzea, bai edukian, bai forman, xede-hizkuntzan idatzitako testuak jatorrizko testuaren eduki eta musika bera izan ditzan. Jakina, bigarren helburua, gure kasuan, jatorrizko testuak dioena euskara onean ematea da, eta horrek ere testuan murgildu beharra eskatzen du: ikertu, kontsultak egin, informazio bila ibili eta, azkenik, zenbait zuzentzaileren eta irakurleren eskuetan utzi, beren aportazio, iradokizun eta kritikak egin ditzaten. Bistan da, beraz, literatura itzultzeak zenbait aukera eskaintzen dituela. Aukera horiek bihurtzen dute itzultze-lana, nire kasuan, erakargarri. Itzultzaile bakoitzak jakinen du zerk bultzatzen duen lantegi horretara. Baina, nire kasuan, maiz lan neketsu eta esker txarrekoa izanagatik, arrazoi hauek bilakatzen didate itzultze-lana gustagarri eta gozagarri: a) Ikasteko eta euskara aberasteko modua da. Hamaika kontsulta egin behar izaten da. Ikertu beharrean egoten naiz eta galdeka ibiltzen naiz han-hemenka hau edo hori nola esaten den edo nola esan litekeen. Itzulpena, alde horretatik, talde lana da: askoren aportazioak biltzen dira itzulpen batean, eta emaitza aberasbide eta ikasbide izaten ahal da beste batzuentzat. b) Euskaratzean, ezinbestean sartzen zara idazleak idatzi duen horretan. Azkenean idazlearekin identifikatzera ailegatzen zara, zenbait gauzatan bederen. Idazleak zergatik eta zer adierazi nahi zuen galdetzen diozu zeure buruari eta azkenean bat egiten duzu, neurri batean, bere sentimenduekin. Idazlea nor den ikertzen duzu, zer eta nola idazten duen, zerk bultzatuta idazten zuen. c) Sormen lan bihurtzen da parte batean. Oreka zailean ikusten du itzultzaileak bere burua. Fidela izan nahian, gordeka eta ezkutuan egon behar du itzultzaileak, oharkabean pasatu. Baina testuak bizia izanen badu, ezinbestean jartzen du bere zeretik, eta sortzaile ere bilakatzen da, testua bere eginez. Zure eskua eta bihotza sartu ezean, testuak ez du bizirik. Gehiegi sartuz gero, traizionatu egiten duzu testua. Metodologiaz hiru ohar ttikiEuskaratzerakoan eta euskaratu bitartean erabiltzen dugun metodologiaz gauza asko esan litezke, baina gaur hiru gauza nabarmendu nahi ditut, teknologia berrietan aditua edo aritua denari joan den mendeko akolkuak irudituko zaizkionak, baina informatikan trebe ez garenontzat lagungarriak izaten ahal direnak. Jatorrizko testua eskaneatzea. Jatorrizko testua eskaneatua izatea laguntza handia da testu barreneko koherentzia bilatzerakoan, testu barreneko bilaketak egiteko. Bidaia-liburua. Bidaia-kaiera moduko zerbait izatea lagungarria da maiz. Itzultzen duzun heinean, hartzen dituzun erabakiak apuntatzeko, edo zailtasunei emandako soluzioak apuntatzeko. Hustuketa. Liburua bukatuta, zailtasun berezia izan duten esamolde edo hitzen hustuketa. Seguruena batzuek Trados edo halako baliabideak dituzte lan literariorako ere, baina teknikan oraindik XX. mendean gaudenontzat baliabide ona izan daiteke, geroagoko itzulpenetan erabiltzeko. Lagun faltsuakLagun faltsuak hizkuntza batean (jatorrizko hizkuntzan) eta beste batean (xede-hizkuntzan) elkarren antza izanagatik oso bestelako esanahia duten hitzak dira. Bi hizkuntzaren arteko harremanetan, beraz, okerreko bidea ematen dute. Lagun faltsuek hanka sarrarazten digute, batik bat bi hizkuntzetan dugun ezagutza parekoa ez denean. Akatsak eginarazten dizkigute lagun faltsuek, kontu handiz ibilarazten gaituzte. Maiz agerian uzten dute ez dugula beste hizkuntza behar bezala ezagutzen. Bestela esanda, eta «traduttore traditore» esamoldeari jarraikiz, traditoreago egiten gaituzte itzultzaileok. Adibide mordoa eman genezake, baina bat –eta ez tipikoena– emateagatik, esan dezagun ostiko lagun faltsu bihurtu dela euskaldun berri askorentzat eta «hostia» hitzarekiko hurbiltasunagatik erabiltzen dela gaur egun toki askotan hostia esateko, ohartu gabe «ostikoa» «patada» edo «coz» dela eta ez zartakoa edo belarrondokoa. Gauza bertsua gertatu da kolpatu hitzarekin. «Kolpatu» zauritu aditzaren sinonimoa bada ere –hala erabili da orain arte Iparraldeko euskalkietan–, golpear dela uste dute zenbaitek, eta «Krutxagak baloia kolpatu du» aditzen da Osasunaren fulbol partidak irratiz zoragarri transmititzen dituen kazetari baten ahotik. Dorpe hitzarekin antzeko fenomenoa dugu. «Dorpe» hitzak krudela, gogorra edo zorrotza esan nahi du, baina euskaldun gaztelaniadunok arrisku handia dugu traketsa esan nahi duela uste izateko, «torpe» hitzetik hagitz hurbil baitago itxuran. Gure inguruko hizkuntzetan finkatua dago fenomenoaren izena: falsos amigos (gaztelaniaz), faux amis (frantsesez), falsi amici (italieraz), false friends eta false cognates (ingelesez). Euskaraz ez dut ikusi nik termino finkaturik eta bestelako proposamenak egon balitezke ere, «lagun faltsuak» paratu dut nik artikulu honen izenburuan. Bestelako izena ere eman lekioke, lagun aizunak, irristagailuak… baina gehiegi ez urruntzeagatik bestelako tradizioetatik halaxe idatzi dut nik. Lagun faltsuen fenomenoa hizkuntza guztien artean gertatzen da, baina bereziki arriskutsua da hurbilekoen artean. Are arriskutsuagoa da, nire ustez, euskararen kasuan, fenomenoa ez baita gertatzen bi hizkuntza nagusiren artean baizik eta, gure hizkuntzaren normalizazio falta dela-eta, egoera diglosikoan bizi den hizkuntza batean. Gaztelania eta frantsesaBestetik, berezia da fenomeno hau euskaldunontzat. Kontuan hartu behar dugu euskaldun guztiok garela gaur egun edo gaztelaniadunak edo frantsesdunak. Horregatik, hirugarren hizkuntza batetik euskaratzen dugunean lagun faltsu bihurtzen zaizkigu gaztelaniarentzat edo frantsesarentzat halako direnak. Italieratik euskarara itzultzen dugunean, ezin dugu ebitatu gaztelaniak edo frantsesak zubi-lana egitea. Italierazko testu bat dugunean aurrez aurre, gaztelaniaz edo frantsesez badakigunez, ezinbestean zubi-hizkuntza bihurtzen zaigu itzulpenaren buru-prozesuan, eta hitz bat zuzeneko «lagun faltsu» ez bada ere, halaxekoa bihurtzen da guretzat. Italieraren fracassare aditza euskaratu behar dugunean, ez da zaila, nire kasuan gaztelaniaren bitartez, «frakasatu» jartzeko tentazioa sentitzea, nahiz eta, berez, txikitu izan esanahia. Naturalezza hitza irakurrita aise pentsatuko genuke askok «natura» dela esanahia, naturaltasuna izanik ere ordain egokia. Jakina, lagun faltsuen zerrenda desberdina izanen da gaztelaniaz dakien euskaldunarentzat edo frantsesez dakien euskaldunarentzat. Hegoaldeko euskalduna izanda, zerrenda bat atera zait niri. Iparraldeko euskaldunak bestelako zerrenda eginen luke noski. Horregatik iruditu zait interesgarria Sostiene Pereira liburua italieratik euskarara itzultzean gaztelaniak jartzen dizkigun irristagailuak nabarmentzea. Baina zerrenda eman baino lehenago, zenbait hitz esan nahi ditut gaztelaniaren eta italieraren arteko lagun faltsuei buruz. Italiera eta gaztelania hizkuntza hurbilak dira, eta antz grafiko eta fonetiko handia izanda ere, asko eta asko dira okerbidera garamatzaten hitzak. Hiru adibide jarriko ditut: *I passeggeri dell’Alitalia sono atterrati *Il paziente attende il medico *La mia amica soffre di verme solitario Bi hizkuntzen arteko lagun faltsuen kopurua handia da eta haietako batzuk oso ezagun eta agerikoak badira ere, asko daude oharkabean pasatzen ahal zaizkigunak. Falso amico-en sailkapen hau eskaintzen dute zenbaitek: 1) Lagun faltsu homonimoak (grafia eta ahoskatzeko modu bera bi hizkuntzetan, baina esanahia desberdina). Adibidez: pasto ≠ pasto (bazka, larrea ≠ otordua). 2) Lagun faltsu homografoak (grafia bera baina ahoskatzeko modu desberdina; idatzita ikusten ditugunean nahas ditzakegu). Adibidez: solito ≠ solito (bakar-bakarrik ≠ ohiko). 3) Lagun faltsu homofonoak (grafia desberdina eta ahoskatzeko modu bera; beraz entzutean dira okerbide). Adibidez: cacio ≠ cacho (gazta ≠ puska, ezker). 4) Lagun faltsu paronimoak (grafian edo ahoskatzeko moduan antzekoak baina ez berdinak). Adibidez: tovaglia ≠ toalla (mahai-zapia ≠ esku-zapia). Beste saikapen bat ere egin genezake: 1) Lagun faltsu puruak. Esanahi erabat bestelakoa duten hitzak. Adibidez: «burro» hitzak italieraz gurina esan nahi baitu, eta gaztelaniaz astoa. 2) Lagun faltsu partzialak. Hots, hitzaren adiera batzuetan dira lagun faltsu, baina ez beste batzuetan. Zenbaitetan adiera nagusian eta beste zenbaitetan bigarren mailako adieretan. Abididez: anzianità, adiera batean esanahi bera du gaztelaniaz «ancianidad» (zahartasuna), baina beste batean «laneko antzinatasuna». Hitza bigarren adiera horretan erabiltzen denean bihurtzen da lagun faltsu. Italieratik gaztelaniarako zenbait lagun faltsu Sostiene Pereira liburuanHiruko multzoen lehenbiziko lerroan italierazko hitza sartu dut, baita falso amico-tzat hartutako hitza liburuan ageri den esaldia ere, testuingurua lagungarri izan dadin. Bigarren lerroa gaztelaniarena da. Bertan ikus daitezke hitz horien esanahia eta okerbidera eramaten gaiten hitza. Hirugarrenean euskarazko itzulpena ageri da.
Abito (Si cambiò di abito; un abito da sera) Affanno (L’affanno a salire le scale) Albergo (L’albergo delle terme era splendido) Allargare (Allargò le braccia) Altezza (Discese all’altezza della cattedrale) Anche (Anche lui è un cattolico) Ansia (Non voglio metterle ansia) Apprendere (una notizia) (Lei lo apprenderà) Attaccare a (Attaccarono a suonare) Attaccato (Attaccato alla porta) Attendere (Deve attendere qualche minuto) Atto (Fece l’atto di alzarsi) Bagnarsi (Tutto bagnato) Banco (Dormicchiava dietro il banco) Bara (La bara era scoperta) Biglietto (Gli lasciò un biglietto) Boa (Boe e salvagenti gonfiabili) Bollito (Pesce ai ferri o bollito) Burro (Sogliola alla mugnaia con carote al burro) Buscare (I repubblicani le stiano buscando) C'entrare (Cosa c'entra con il Lisboa?) Cacciare (Abbiamo cacciato il re) Caldo (Faceva troppo caldo; Un uomo che sudava dal caldo) Camera (Camera d’affitto; Prenotare una camera) Camice (Un camice bianco) Carta (Festoni di carta) Cassetta (La cassetta delle lettere) Cassetto (Pensò di metterli in un cassetto) Cavalleria (Un gesto di cavalleria) Celebrare (Può sempre celebrare Camoes, che è il nostro grande poeta nazionale) Cervello (Dovrei pensare col cervello) Chissà! Cima (Cima degli alberi) Cima (In cima era scritto) Compromesso (Un uomo pieno di ombre e compromessi) Confuso (Confuso con l’universo) Consegnare (Il foglio che gli aveva consegnato Marta) Contrastante (Notizie contrastanti) Coperta (Una coperta di cotone sulle lenzuola) Coppia (Qualche coppia ballava) Creerà (Credo che questo creerà dei problemi) Cura (Con cura) Discutere (Una tesi discussa; discutere la tesi) Disegnare (Non ho più voglia di disegnare) Disegnatore (Il disegnatore d’avanguardia)) Disertare (Disertano le lezioni) Distaccata (Una redazione culturale distaccata) Esprimere (Esprimere la mia opinione) Fallito (Era un letterato fallito) Feria (Era in ferie) Fiero (Si sentiva fiero) Figuriamoci (Figuriamoci, avrebbe voluto rispondere Pereira) Filo (Sputò il filo d’erba che teneva in bocca) Fracassare (Gli avevano fracassato il cranio) Frittata (Una frittata al formaggio) Gamba (Con una gamba di legno) Generalità (pl) (Dare le generalità) Getto (I getti di vapore) Gota (Una signora grassa dalle gote rosse) Guardare (Guardò il soffitto; Si guardò intorno) Imbarazzato (Si sentì imbarazzato) Imbarazzo (Provò un grande imbarazzo) Incolta (Barba incolta) Inserviente (L’inserviente passò agitando la campanella) Larga, largo (Le starà un po’ larga; Fece un largo sorriso) Laureato, laurearsi (Si è laureato in fisolofia a pieni voti) Lettera (La cassetta delle lettere; Lettere commeciali per una ditta) Licenziare (Avrebbe voluto licenziarlo) Loro (È sui loro testi che ho studiato a Parigi) Macchina (Si diressero alla macchina) Mancia (Lasciò qualche moneta di mancia) Marcia (Uova marce) Meravigliata (Chiuse la porta con aria meravigliata) Messa (Celebrare messa) Mezzogiorno (Il suo lato era esposto a mezzogiorno) Moto (Gli ci voleva del moto) Naturalezza (Con la maggiore naturalezza possibile) Negozio (E andò a fare la spesa al negozio dell’angolo) Novella (Descrisse nelle sue novelle) Occhiello (Scrisse l’occhiello) Onda (Le onde del mare entravano a loro piacimento) Opera (perché la sua opera non èra tradotta in portoghese) Ordinare (Ordinò del vino bianco) Osso (Pare che giri intorno all’osso) Paio (Un paio di giorni) Palazzo (Sulla piazetta davanti al palazzo) Panfilo (La gente del panfilo era in paglietta) Pasto (L’ora dei pasti) Peccato! Pensiero (È in pensiero) Pensione (Era in pensione) Portafoglio (Prese il portafoglio e tirò fuori due banconote) Possibilmente (Non in redazione, possibilmente) Presidiare (Non aveva bisogno di essere presidiata dalla polizia) Prima, primo (La prima cosa che vide) Pronto (É pronto per due sabati) Provare (Si mise a sfogliare quella rivista perché provava noia) Provinciale (Spero di non sembrarle un provinciale) Quotidiano (Comprai un quotidiano) Rame (Ha i capelli color rame) Rampa (Le rampe di scale) Restare (Restò a guardare Monteiro Rossi) Rivendita (Comprare qualche giornale in una rivendita) Rubrica (Una rubrica di cui mi sono fatto carico) Rumore (Per non fare rumore) Sabbia (Quando arrivò sulla sabbia) Sacco (Avrai un sacco di lettori) Salire (Salì le scale) Salita (Non ce la faceva a fare la salita a piedi) Scaldare (Non aveva voglia di scardarla) Seccante (Trovò seccante che quel giovanotto gli facesse una lezione) Segnare (Il termometro segnava trentotto gradi) Sembrare (La filosofia sembra che si occupi solo di fantasie) Servire (Ci serve del denaro) Sfogliare (Cominciò a sfogliare i passaporti) Sicuramente (Risponde sicuramente all’altro) Sinistro (Sul lato sinistro) Sistemare (Si sistemò il tovagliolo) Solito (Di solito non bevo alcoolici) Solito (Al solito tavolo) Sospettoso (Con aria sospettosa) Spalla (Mettevano in risalto le sue spalle) Specie (Specie gli articoli più importante; Specie quando saliva le scale) Spossato (Si sentiva spossato) Stanco (Sono stanco del viaggio) Sterminata (Ci lascia un’opera sterminata) Stufa (Sono stufa) Stupito (Sono stupito della sua impudenza) Subire (Ha subito le grande ingiustizie della Storia) Successivamente (Fu successivamente sloggiato) Successo (Con un gran successo di pubblico) Suonare (Due vecchietti suonavano la viola e la chitarra) Tasca (Se la mise in tasca) Tenda (Sotto la tenda) Tenda (La brezza agitava le tende) Tentare (Si poteva tentare, purché se ne parlasse con misura) Tirare fuori (Tirò fuori un foglio piegato; Tirò fuori due banconote) Torta (una fetta di torta) |
||||||
Zemoria 25 E-20013 Donostia | bulegoa@eizie.org Tel. +34943277111 Fax +34943277288 Eizie.org © EIZIE | Software & Design: CodeSyntax | eu es en |
||||||
|
||||||